25/04/2013 - NRC Handelsblad


Geslaagde dansportretten van meisjes die bewijzen klaar te zijn voor volwassenheid

“Een loflied op alle Pippies, Ronja’s, Lara’s, Mega Mindy’s en andere stevige types.” Met die woorden wordt Wild Thing van Arthur Rosenfeld gepromoot, de eerste officiële voorstelling van Maas, het fusiegezelschap ontstaan uit de Rotterdamse jeugdtheatergezelschappen Max, Siberia en dansgroep Meekers.
 

Twee dagen eerder leken ze ook van toepassing, op Girls van het Leuvense gezelschap Fabuleus. Beiden creëren een beeld van meisjesvriendschap, maar terwijl jeugddansspecialist Rosenfeld jonge vrouwen als kinderen laat optreden, kiest de Vlaming Ugo Dehaes ervoor meisjes een choreografie te laten dansen die hij oorspronkelijk maakte voor gerijpte vrouwen.
 
Dat laatste lijkt een knipoog naar Pina Bausch’ Kontakthof: gemaakt voor haar eigen gezelschap, later opnieuw geproduceerd ‘mit Damen und Herren ab 65’ en nog eens ‘mit Teenagern ab 14’. Telkens kreeg het stuk een nieuwe lading en betekenis. Ook de abstracte choreografie van Dehaes, begeleid door ritmisch ‘gecomponeerde’ ademhaling, krijgt in de uitvoering van acht meisjes tussen 10 en 14 een extra betekenis, alsof ze – sommigen nog echt kind, anderen een en al arm en been, een enkeling met prille rondingen en allemaal in fleurige jurkjes – willen bewijzen klaar te zijn voor de volwassenheid. Tegelijkertijd proesten ze het uit als het publiek moet lachen. Maar meestal zijn de meisjes naturel en professioneel geconcentreerd op adem en passen. En op elkaar, want ze vormen een hechte eenheid. Girls is een wonderschoon portret van meisjesvriendschap.
 
Of de ‘meisjes’ in Wild Thing vriendinnen zijn? Tijdens het uur dat ze, keurig in schooluniform, moeten nablijven, worden ze het wel. Net als de personages in de filmklassieker The Breakfast Club protesteren ze steeds heftiger tegen hun detentie. Ze bonken, zingen, krijsen, vechten en ieder heeft zijn eigen specialiteit: Gloria heeft een perfecte balbeheersing, Katarzyna rapt Pools, Nanda kan beatboxen, Sil kan, als ze niet indommelt, virtuoos twirlen. Helene zorgt voor de muziek, desnoods zonder instrumenten, en Emilie ‘heeft het niet gedaan’. Als de bel gaat, zijn ze voldaan en uitgeput. Je wilt ze zo als vriendin.


<<<