Choreograaf Ugo Dehaes maakt al een aantal jaren dans met robots en onderzoekt hoe dingen kunnen bewegen als dansers. Voor Soft Tissue kiest hij voor een nieuwe generatie robots: soft robots, die niet langer een harde kern en motoren hebben, maar helemaal uit zachte materialen bestaan. Deze robots zijn kwetsbaar, maar tegelijkertijd ook verrassend sterk dankzij hun veerkracht en flexibiliteit.

Ze reageren anders dan traditionele robots, die gemaakt zijn om exact uit te voeren wat van hen wordt gevraagd. En dat brengt Ugo bij een meer menselijke vraag: hoeveel kwetsbaarheid en foutenmarge heb je nodig om iets in beweging te krijgen, en een publiek te beroeren?

Als choreograaf werkt Ugo voortdurend met lichamen. Dat vraagt niet alleen technische kennis, maar ook vertrouwen, aanmoediging en een goed gevoel voor mensen. Als introvert persoon leek het hem ooit eenvoudiger om met robots te werken: die hebben geen twijfels en doen gewoon wat je zegt. Maar de zachte robots maken die mooie, overzichtelijke tegenstelling tussen mens en machine behoorlijk ingewikkeld: ze lijken zo kwetsbaar. Hoe langer Ugo met hen repeteert, hoe meer hij geneigd is hen als mensen van vlees en bloed te behandelen. En voor je het weet, vraagt hij zich af of hij niet opnieuw met dansers vol gevoelens aan het werken is.

Als publiek zit je samen met Ugo rond een grote tafel en kom je letterlijk dicht bij het werk. Je kunt de robots aanraken en besturen. Met pompen en organische controllers ontstaat een speelse vorm van gezamenlijke choreografie. Ook de muziek van Wannes Deneer vertrekt vanuit de materialiteit van de voorstelling. Zachte materialen als vilt, latex en silicone worden onderzocht als klankmateriaal, terwijl luchtdruk en mechanische systemen niet alleen de robots laten bewegen, maar ook geluid kunnen maken. Zo ontstaat een klankwereld die net als de robots ergens tussen mechanisch en organisch in zit.

Soft Tissue is een grappige en intieme voorstelling over robots en lichamen, over kwetsbaarheid en veerkracht, en over lichamelijk contact in een samenleving waarin aanraken en nabijheid steeds vaker plaatsmaken voor schermen en technologie. De voorstelling bouwt verder op het internationale succes van Simple Machines en Moving Skin en zoekt opnieuw naar manieren om dingen, mensen en technologie samen te laten bewegen.

Première in het najaar van 2027.